Een proefabonnement: wederzijds snuffelen

Volkskrant customer experience

Een maand of twee geleden trof ik tussen de schamele papieren post die er tegenwoordig nog in onze brievenbus valt
een aanbieding van de Volkskrant. Een proefabonnement voor de krant op zaterdag en dagelijks de digitale krant erbij. Ik heb me daar al eerder over verbaasd, ik hoef namelijk geen digitale Volkskrant, maar de optie om dit ‘uit’ te zetten, is er niet. Ik vind de vormgeving van de online versie verschrikkelijk, omdat het de papieren variant is die online geplaatst is. Met grote koppen, rommelige structuur (met kolommen (sic!), menu’s kriskras over de homepage, etc.). Prima op papier, maar online werkt dit niet – voor mij dan hè.

Affijn, op een enigszins onbewaakt moment heb ik mij geabonneerd op het proefabonnement. De papieren zaterdageditie van de Volkskrant vind ik fantastisch: fijne krant, niet te dik, niet te dun, goede redactionele stukken, leuke artikelen, rubrieken en bijlagen. Precies mooi voor de zaterdag- en zondagochtend, met een kopje koffie erbij in bed. Die online variant stuur ik door naar mijn man.

Vanochtend word ik gebeld. Op de landlijn – een teken dat het welhaast zeker om reclame, marketing, aanbiedingen of iets dergelijks gaat. Of er is een bekende ziek of stervende, dus ik neem op.
En inderdaad. Een mevrouw die belt namens de Volkskrant. Of ik tijd heb voor een ontzettend leuke aanbieding die zij mij mag doen. Ik antwoord dat ik èn geen tijd hiervoor heb èn hier verder geen behoefte aan heb. Ze vraagt door: koop ik dan de krant los? Die vraag begrijp ik niet, want ik heb toch een abonnement? Per abuis ga ik op de vraag in en zo weet zij mooi wat extra vragen te stellen. Ik realiseer me dat ik ongewild in een marketing gesprek verzeild raak, waarvan ik juist had aangekondigd dit niet te willen noch hier tijd voor te hebben. Ik onderbreek het gesprek en zeg dit. De mevrouw reageert beledigd. Zij zegt: ‘maar met het nemen van een proefabonnement hebt u ingestemd om mee te doen aan dit soort enquêtes’. Dat heb ik mij destijds niet gerealiseerd (of de kleine lettertjes niet gelezen), ik ging voor de aangename zaterdag- en zondagochtenden. ‘Tja, dus nu zet ik een aantekening bij uw naam, zodat u nooit meer een proefabonnement kunt nemen’, zegt de mevrouw. En ze ratelt op geïrriteerde toon door, over telemarketingwetgeving en het bel-me-niet register, en hangt prompt op.
Oei, oei. Ik sta nu op een soort zwarte lijst. Van de Volkskrant!

Op vrijdagavond valt bij ons de NRC in de bus – waar ik vaak op vrijdagavond niet aan toe kom. Op zaterdagochtend valt bij ons het FD in de bus, met een leuke bijlage. En al vroeg op zaterdagmiddag komt daar dan de weekendeditie van de NRC bij. Dat is alles bij elkaar natuurlijk genoeg leesvoer voor aangename zaterdag- en zondagochtenden. Ik zet even een aantekening achter ‘de Volkskrant’: ‘nooit meer op abonneren’.

^